Zwiastun...

Hej :3 Wzięłam mnie dzisiaj straszna wena na coś kreatywnego, więc nie dość, że macie dzisiaj kolejny rozdział w poprzedni poście, to zapowiedź co się wydarzy w następnych ♥ 

Jak się podoba? 

Komentujcie ! : 33 

Rozdział XIV

Jeśli czytasz, to skomentuj. Twój komentarz jest dla mnie motywacją do dalszego pisania ♥
______________________________________

*oczami mamy Emmy*

Siedząc przy ulubionym stoliku w kawiarni na Baker Street, pijąc popołudniową herbatę przyglądałam się ludziom, myśląc na jutrzejszym pokazem i czekając na Emme i jej chłopka. No właśnie.. Wysoki chłopak, brunet o kręconych włosach. Wyglądał na sympatycznego. Wyglądali razem pięknie i szczęśliwie. Jak jej coś zrobi to nie ręczę za siebie.. Jest młoda i nie musi trafnie wybierać, ale sam fakt... Jak inaczej ma myśleć, zdaniem mojego męża, nadopiekuńcza matka?! Podniosłam filiżankę do ust i przyglądałam się nadchodzącej, roześmianej parze. Gdy weszli do kawiarnianego ogródka, wstałam i uśmiechnęłam się przyjaźnie.
- Cześć mamo. - podeszłam do mnie i ucałowała.
- Dzień dobry. - przywitał się nie znajomy brunet. Nie było on zbytnio zestresowany, jak na pierwszym spotkaniu Lucas. Odpowiedziałam. - Miło mi Panią poznań, jestem Harry Styles. - podał mi rękę, a ja uśmiechnęłam się do niego przyjaźnie.
- Witaj chłopcze. Mi również miło Ciebie spotkać, jak już wiesz jestem mamą Emmy. - usłyszałam cichy chichot siedzącej córki.
- Jakoś nie sądziłam, że wasze pierwsze spotkanie będzie takie zabawne.
- A co w nas jest takiego śmiesznego. - zapytałam i usiedliśmy.
- Wy. - uśmiechnęła się jeszcze mocniej i poprosiła kelnera. Zamówili herbatę i Em, dodatkowo brownie. Chciałam jak najbardziej poznań tego chłopca. Teraz..

*oczami Harry'ego*

Siedziałem patrząc na oby dwie kobiety. Emma była niesamowicie podobna do matki. Rozmawiały na temat jakiegoś jutrzejszego pokazu. Chwilami spoglądała na mnie, uważnie mnie obserwując. Nagle powiedziała z entuzjazmem i popatrzyła na naszą dwójkę.
- Mam świetny spontaniczny pomysł. Co wy na to, żebyście w dwójkę wystąpili jutro na pokazie. - patrzyłem chwile na rodzicielkę dziewczyny, a potem spojrzałem na Emme. Była lekko przerażona. Wiedziałem dobrze dlaczego. Nie chciała rozgłaszać wszystkim, że jesteśmy parą, nawet jej mama miała dowiedzieć się troszkę później.
- Ymm.. Wiesz mamo.. Nie wiem sama.
- Dlaczego nie? Ile jesteście razem? - zapytała jej matka, a dziewczyna popatrzyła na mnie znacząco, żebym coś w końcu ja powiedział. Odchrząknąłem, a ona uśmiechnęła się niezręcznie. Położyłem rękę na oparcie jej krzesła i powiedziałem.
- Jeden dzień, proszę pani.
Popatrzyła na nas lekko unosząc brwi.
- Hmm.. Sądziłam, że to trochę dużej trwa... A ile się znacie?
Już chciałem zaczynać gdy Emm odłożyła widelczyk od ciasta na talerz.
- Aj mamo, czy to takie ważne?
- Tak. Ile?
- Ileś.
Kobieta przymrużyła oczy, a ona sama zagryzła lekko wargę. Chyba nie pomyślała trochę nad odpowiedzią.
- Chyba Ci się młoda damo pomyliło z kim rozmawiasz.
- Nie, nie pomyliło mi się, tylko nie uważasz że to trochę za dużo pytań, jak na nasze spotkanie od bardzo dawna, i jak na Twoje i Harry'ego pierwsze spotkanie? Jeżeli chcesz wiedzieć proszę - znamy się nie cały tydzień pasuje? A teraz dziękuje miło było. - wstała i wzięła torebkę z krzesła obok i przesuwała się do wyjścia. Patrzyłem na nią zdziwiony. Pierwszy raz widzę ją w takiej odsłonie.
- Ehh.. Ona ma takie humorki. Co patrzysz? Leć za nią!
Wstałem, położyłem pieniądze za herbatę na stół. Rzuciłem krótkie do widzenia i pobiegłem za nią. Dogoniłem i chwyciłem ją za nadgarstek.
- Ej, kochanie. Co jest? - zapytałem troskliwie.
Popatrzyła na mnie rozwścieczona, ale na mój widok jej wyraz twarzy trochę złagodniał.
- Nic. Moja mama mnie wkurza. Jak zawsze musi wiedzieć wszystko, nawet to co nie powinno ją interesować, albo chociaż tak szybko interesować. Czasami mam jej strasznie dość, ale nadal ją kocham. Właśnie przez tą jej dociekliwość, nie rozmawiałam z nią prawie dwa tygodnie! - mówiła szybko i również szybko szła.
- No proszę Cie. Matki takie są.
- Ale ja jej mam wyjątkowo dosyć!
Usiadła na ławce w parku oddalonej od kawiarni.
- Teraz jest lepiej, ale kiedyś była nie do zniesienia. Może dlatego że jestem jedynaczką, a siedząc w domu jakiś czas poświęcała mi dużo czasu. Aż za dużo. Chciałam czasem być jak reszta koleżanek, które po lekcjach mogły wychodzić na dwór. Potem poszłam do liceum, mama otworzyła tą agencje i w wakacje przed pierwszą klasą zaproponowała mi właśnie letni staż. - spojrzała przed siebie. Wiatr lekko rozwiewał jej włosy. - Podobało mi się to. Miałam tyle luzu jak nigdy, bo była głównie zajęta firmą. Interesowała się mną, oczywiście jak każda matka, ale znacznie mniej.
Patrząc w jeden punkt, przeniosła wzrok na mnie.
- Coś nie tak? - zapytała.
- Nie wszystko w porządku. Uważam tylko że nie powinnaś się tak tym wszystkim przejmować. Będzie dobrze, a twoja mama w końcu zobaczy że jesteś wystarczająco dorosła żeby Tobie zaufać. - wyciągnęła przed siebie nogi i spuściła na nie wzrok. Położyłem swoją rękę na jej udzie i chciałem dalej zacząć, ale ona zabrała głosu.
- Wiesz, że moja mama może być przeciwna temu związkowi?
- Dlaczego? - zapytałem zdziwiony.
- Bo ona od długiego czasu próbowała mnie i jego spiknąć, a jak wreszcie się udał to była wniebowzięta. Byliśmy tyle lat i jak ostatnio dowiedziała się, że nie jesteśmy razem i to jeszcze nie ode mnie, bo ja z nią nie utrzymywałam kontaktu to nie była zachwycona. Dla niej on jest idealnym kandydatem na mojego przyszłego męża. - przewróciła oczami.
- A ty jak uważasz?
Popatrzyła na mnie swoimi głęboko niebieskimi oczami.
- Zawsze coś do niego czułam, ale nie sądzę, żeby to była prawdziwa "miłość". Jeżeli to wszystko tak można nazwać. Idziemy? - pokiwałem głową na tak. Chwyciłem ją za rękę i szliśmy wolno w kierunku osiedla. - Nie chce żyć przeszłym doświadczeniami z Lucas'em, ale trudno mi o nim zapomnieć.
- To też przez niego zwlekałaś z odpowiedzią na moje pytanie?
Chwilę pomyślała.
- Po części.
- A druga część.
- Czas naszej znajomości. To jest nie cały tydzień.
- To akurat nie robi różnicy. Louis i Eleanor zaczęli ze sobą chodzić dzień po spotkaniu.
Popatrzyła na mnie.
- I ile są ze sobą już?
- Ponad 5 lat.
- Wow.. Podobnie jak ja byłam z Lucasem.
Milczeliśmy parę sekund.
- No trochę już jest. - zatrzymałem się i stanąłem na przeciwko niej. Spojrzałem jej w oczy. - Nie chcę żeby nasz związek kończył się jak inne. - przekrzywiła lekko głowę i była chyba zainteresowana tym nagłą zmianą akcji. - One były inne. Zależało im zazwyczaj na tym samym, inne ewidentnie chciały być ze mną, ale po tych paru dniach odkrywałem jakie są i z nimi zrywałem. Ty - jesteś inna. Różnisz się samym sposobem bycia od nich. Robiły wszystko żeby w jakiś sposób mi zaimponować, a ty po prostu.. jesteś sobą. - uśmiechnęła się do mnie.
- Zawsze byłam zdania, że jeżeli z kimś ma być to żeby mnie pokochał taką jaką jestem, a nie taką jaką udaję. - dokończyliśmy ostatnie słowa razem i ruszyliśmy. - pamiętam jak zawsze mówiła to mama takie chłopca z piaskownicy jak byłam mała. Nasze rodzicielki się przyjaźniły, a my spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu. Nigdy mu się jakoś szczególnie nie przyglądałam, nie zwracałam na takie rzeczy uwagi, ale pamiętam, że miał takie loczki gdzie zawsze mu nasypywałam piachu. - zaśmiała się. - zazwyczaj bawiliśmy się w piaskownicy w cukiernie, a każda wielkość kamyczka była przyporządkowana innej cenie. Potem jak był starszy to jeździł takim zajebiście żółtym rowerem, a potem puff.. zniknął nagle. To był mój najlepszy przyjaciel, przez pewien czas naszej znajomości był dla mnie nawet kimś więcej, ale on chyba tego nie widział.
Przystanąłem na chwilę. Żółty rower, brunetka, cukiernia w piaskownicy, piach we włosach.
- Coś się stało? Źle się czujesz? - zapytała zmartwiona.
- Nie. Na jakim osiedlu mieszkałaś?
- Ymm.. To było chyba na Regent Street, a co?
- Nic tak się pytam, bo też tam mieszkałem i była taka niebieskooka brunetka, która miała włoski związane z koczka, którą zawsze dźgałem i łaskotałem za co ona sypała mi piachem do włosów.
Teraz to ona stanęła i uśmiechnęła się szerzej.
- Czyli to byłeś...
- Tak to byłem ja.
- Ha, nie sądziłam że kiedyś Cię jeszcze zobaczę, a tu nagle taka niespodzianka. Przez chwile tak jakoś mi przebiegło przez myśli ze to ktoś znajomy, ale potem myślę, nie no skąd?
- Ja też Cię skądś kojarzyłem, ale nie wiedziałem skąd.
- Aż tak się nie zmieniłam?
Szepnąłem jej do ucha.
- Bo twoim uśmiechu wszędzie Cię rozpoznam.
Roztrzepała mi włosy i szepnęła także:
- A ja pod twoich loczkach. - powiedziała już głośniej: - uważaj, bo Ci znowu pisaku nasypie.
- To wtedy zostaniesz wygilgana.
Chwyciłem ją od tyłu i zacząłem łaskotać pilnując przy okazji, żeby nie wywaliła się na beton.
- Harry! Przestań. - mówiła śmiejąc się.
Puściłem ją na chwilkę ale stałem z nią twarzami blisko siebie.
- Pod warunkiem, że nie będziesz sypiać we mnie piachem.
- Nawet jeszcze nie sypnęłam, więc za co było to gilganie?
- Tak na przyszłość. - uśmiechnąłem się.
- W ciągu dwóch dni, zdążyłeś mnie wyłaskotać jak nikt przez te lata.
- No widzisz. - nachyliłem się kawałek i ją pocałowałem. Odwzajemniła gest, już nie tak zszokowana jak za pierwszy razem.
- Dzisiaj śpisz u mnie. - powiedziałem gdy stanęliśmy już normalnie. Wziąłem ją za rękę.
- Nie. - odpowiedziała.
- To było stwierdzenie a nie pytanie.
- Ale ja mówię że nie. Nie będę Ci się zawracać głowy.
- Ty możesz zawsze i wszędzie. - dźgnąłem ją.
- Ejjj, nie miałeś już. - powiedziała i chwilę milczeliśmy idąc i trzymając się za ręce. - Nawet gdybym chciała iść do Ciebie, to nie mam ubrań na jutro.
- To wejdziemy i zabierzemy.
Popatrzyła na mnie kątem oka.
- I potem znowu się cofać? Nie łatwiej byłoby zostać u mnie?
- To mogłaś od razu powiedzieć, że chcesz, żebym dzisiaj przyszedł do Ciebie. - wyszczerzyłem się, a teraz to ona mnie dźgnęła.
- Jak chcesz możemy iść do Ciebie, ale mnie buty obcierają, więc mnie chyba tam zaniesiesz.
- To dlatego tak kuśtykasz.
- Trochę dlatego.
Szliśmy powoli w kierunku bloków. Powoli się ściemniało.
- To do kogo idziemy?
- Mi to obojętnie, ale dla odmiany możemy iść do mnie. - uśmiechnęła się do mnie łagodnie. - W czym będziesz spać? Moje bluzki raczej będą na ciebie za małe. - zaśmiała się.
- To będę spać w tej. W tym co się położę akurat jakoś mnie mało interesuje.
Weszliśmy do klatki, a potem do windy. Będąc już na prawidłowym piętrze, wyszliśmy z małe pomieszczenia i udaliśmy się przez długi korytarz do mieszkania.
- Dzień dobry panie Staszku. - Emma uśmiechnęła się przyjaźnie do starszego pana. - Nie za późno na spacerki?
- Witaj dziecko. Dla tak szalonego człowieka jak ja nigdy.
Zaśmiała się.
- A kim jest ten przystojny młodzieniec z którym jesteś? Gdzie Lucas?
Przegryzła lekko wargę i znowu podniosła kąciki ust.
- Z Lucasem już nie jestem i może pan stuprocentowo o nim zapomnieć. A ten zacny pan to Harry - mój chłopak.
- Oo witam Cię. - pan blisko osiemdziesiątki wyciągnął w moim kierunku dłoń. Jak na swoje lata uścisk miał solidny.
- Dzień dobry, miło mi Pana poznać.
- Mi Ciebie również. No dobrze to ja już idę na szalony wieczór bingo w klubie. Do widzenia! - rzucił i poszedł w kierunku windy. Pożegnaliśmy się z nim również i poszliśmy w drugą stronę.
Dziewczyna od kluczyła drzwi i zaprosiła mnie do środka. Rzuciła klucze na szafkę i zakluczyła drzwi od środka.
- Ehh.. Pan Staszek to na prawdę jedna z niewielu normalnych osób tutaj. Większość to są nadąsane małżeństwa i przewrażliwione mamusie na punkcie swoim dzieci. - zdjęła buty, a ja również powoli się rozbierałem. - No to co chcesz robić? - stanęła na przeciwko mnie.
- Dobrze wiesz co. - powiedziałem uwodzicielsko i wytknąłem język. Przymrużyła oczy.
- Dobrze wiesz, że ja na razie tego nie chcę. - wspięła się na palcach i dała mi buziaka. - Na dzień dzisiejszy mogę Ci zaproponować film i popcorn.
- W twoim towarzystwie zawsze.
Zachichotała.
- To idź wybrać film, są w szafce pod telewizorem. - powiedziała i poszła na lewo do kuchni. Odprowadziłem ją wzrokiem i poszedłem poszukać filmów.

*oczami Emmy*

Poszłam do kuchni i wyciągnęłam paczkę popcornu. Wrzuciłam torebkę do mikrofalówki i ustawiłam wyznaczony czas. Oparłam się o blat i myślałam. O Harrym, o mamie, o Staszku i niestety o Lucasie. Szybko wywędrowałam z tych myśli, więc zostałam na mamie. Trochę byłam na siebie zła za moje dzisiejsze zachowanie. I to jeszcze przy Harry'm... Czy te emocje, które gromadziły się we mnie cały czas nie mogły wybuchnąć troszkę później? No cóż, już nie odwrócę czasu. Wyjęłam jedzenie z pikającego urządzenia i wysypałam do miski. Usłyszałam dzwonienie telefonu - charakterystyczny dzwonek iPhon'ów. Zorientowałam się, że to mój, więc podeszłam do parapetu i spojrzałam kto dzwoni. Mama.. Ona ma, miała i będzie mieć fantastyczne wyczucie czasu. Wytarłam ręce w ścierkę i wzięłam telefon. Odebrałam. 

- Cześć mamo. 

- Cześć córcia. Wiem że jesteś pewnie zajęta... - oparłam się znowu o blat na przeciwko drzwi. - ..ale nie ustaliłyśmy w końcu jak z tym pokazem. Jesteś w ogóle chętna? 

- Tak, tak pewnie. 

- A Harry?

Nie odpowiedziałam na początku. Jak na zawołanie zobaczyłam chłopaka stojącego z 3 filmami w ręce. Gdy zobaczył że gadam przez telefon usiadł i czekał. 

- Nie wiem zapytam się go. 

- No dobra. To daj mi znać, bo z chęcią przyjmiemy jeszcze jednego modela. 

- A są jeszcze jacyś? 

- Tak, ale dla Ciebie byłoby lepiej gdybyś przyszła z nim, bo byś nie musiała mieć nikogo innego przyporządkowanego i byś na pewno czuła się przy nim swobodniej. 

- Z pewnością. 

- A jak z Joo?

- Nie wiem. Musi się ogarnąć po przeprowadzce, ale pogadam z nią jutro. 

Zapadła chwilowa cisza w słuchawce. 

- Przeprowadzce?

- Tak. Przeprowadziła się do Mike'a - jej chłopaka. 

- Rozumiem. No dobrze. To ja już wam nie przeszkadzam. Jutro zadzwonię i ustalimy szczegóły. Pokaz miałby się odbyć w piątek. 

- Okej. Słuchaj mamo... - zaczęłam i zmieniłam pozycję siadając na blacie i opierając łokcie na udach. - Chciałabym Cię przeprosić za moje dzisiejsze zachowanie. Nie było.. hmm... takie jak należy. 

- Nic się nie stało skarbie. Jesteś jeszcze młoda, masz te swoje humorki. - co jak co, ale ona zawsze mnie rozumiała. - Dobrze ja kończę. Papa, kocham Cię. 

- Cześć, ja Ciebie też. 

Rozłączyła się. 

- I jak tam mama? - zapytał loczek.
- Dobrze. Pytała się czy idziesz w tym pokazie.
- A ty?
- No ja razem z Tobą bym szła. - uśmiechnęłam się.
- Gdzie ty tam ja. - przyciągnął mnie bliżej siebie i usadowił na kolanach. - No to co, który film.
Popatrzyłam na kolorowe pudełka.
- Może tą "Uprowadzoną".
- Okej. - wziął filmy i udał się do pokoju. Wzięłam srebrną miskę i również udałam się w tym kierunku. Pogasiłam światła i zapaliłam świeczkę na stoliku.
- Widzę, że atmosfera musi być. - zaśmiał się.
- No wiadomo. - usadowiłam się obok niego. Objął mnie ramieniem. Coś czułam, że ten film skończy się jak poprzedni.
___________________

Trochę krótszy, ale jest C:
Zaraz dodam niespodziankę małą. :D

życzenia

Wesołych, rodzinnych świąt kochani! Dużo jajek w różnych postaciach, bogatego zająca i cierpliwości co do czekania na nowy rozdział! :*

Rozdział XIII

Pechowa 13. Miejmy nadzieję, że nie będzie on zły. :p

Jeśli czytasz, to skomentuj. Twój komentarz jest dla mnie motywacją do dalszego pisania ♥
______________________________________

*oczami Emmy* 

Usiadłam na parapecie i wyjrzałam za szybę w oknie. Lało, że nie widać świata. Ta dzisiejsza "piękna" pogoda przyniosła swoje skutki. Wzięłam książkę Agaty Christie "I nie było już nikogo" i zaczęłam czytać. Zostało mi parę stron, które pochłonę w niecałą godzinkę. Po przeczytaniu dziesięciu stron usłyszałam dzwonek SMS w moim telefonie. Niechętnie wstałam spod jasnofioletowego koca do szafki nocnej przy łóżku, gdzie ładowało się białe urządzenie. Odblokowałam ekran i przeczytałam wiadomość. 

"Od nieznany: Hej, spotkamy się dzisiaj? :* Harry xoxo"

Usiadłam na chwilkę na łóżku i zastanawiałam się skąd ma mój numer, ale przypomniało mi się, że napisałam mu na kartce gdy brał rano prysznic. Popatrzyłam w stronę okna. Nie mam za bardzo chęci wychodzić w taką pogodę, a poza tym miałam pomóc Joo. 

"Z chęcią, ale dzisiaj pomagam przyjaciółce z pakowaniem się." 

Odłączyłam telefon i wróciłam na poprzednie miejsce. Zawinęłam nogi i zdążyłam wpisać Harry'ego do kontaktów gdy przyszła odpowiedź. 

"Od Harry: Do wieczora się wyrobisz. :) A gdzie jedzie?"

"Wyprowadza się." 

Odpisałam automatycznie. Mike miał przyjechać po nią o 19, więc wieczór miałam wolny. Dziwnie mi było z myślą, że będę teraz mieszkać sama. Jakoś tak będzie.. pusto... Obiecałyśmy sobie, że nadal będziemy się spotykać i w ogóle. Jednak to nie będzie to samo. Czasem będzie przyjeżdżać do mnie na noc jak za starych dawnych czasów. Z myśli wyrwał mnie dzwonek telefonu. 

"Od Harry: Pokłóciłyście się?" 

Joo wparowała do mnie do pokoju. 

- Pomożesz mi? - zapytała. 

- Pewnie. Zaraz do Ciebie przyjdę. 

Zamknęła drzwi spokojniej niż to zrobiła przed chwilą. Odpisałam. 

"Nie, nie pokłóciłyśmy się. Idę jej pomóc, jak skończymy to zadzwonię do Ciebie i ustalimy."

Potem przyszła tylko krótka odpowiedź "Ok". Odłożyłam telefon i pokierowałam się do pokoju obok. Weszłam. Moja przyjaciółka siedziała na podłodze przy łóżku odwrócona tyłem do drzwi. W okół siebie miało pełno ciuchów, a przed sobą walizkę. Odwróciła się w moim kierunku i uśmiechnęła. Chyba była szczęśliwa. Chyba tego właśnie chciałam. Tak. Na pewno chciałam jej szczęścia. Usiadłam na łóżku. 

- Ale masz syf w pokoju. - stwierdziłam. 

- Nie jest źle. Myślałam, żeby zostawić parę ubrań, jak czasem będę chciała wrócić czy coś... 

- Pewnie. Pamiętaj, że zawsze jesteś mile widziana. - uśmiechnęłam się do niej. 

- Nie będzie Ci smutno i samotnie?

Westchnęłam. 

- I tak mało czasu będę spędzać. Teraz te szkolenia.. A dalej to się zobaczy. Nie martw się na zapas. Mam Ciebie, Harry'ego. Może jutro pojadę do mamy. 

- Uuu widzę, że jakieś plany rodzinne podejmujesz. 

Popatrzyłam na nią pytająco. 

- O mamie mówię, nie o Harry'm. - powiedziała, a ja zmrużyłam oczy. Zaśmiała się. 

- No przecież wiem. Chodziło mi żebyś sprecyzowała jaśniej. 

- No bo tak nagle z mamą chcesz się spotykać. Coś się stało? 

- Nie.. Tak po prostu dawno z nią nie gadałam i się dzisiaj odezwała. Nie wiem czy nie będzie chciała, żebyśmy czasem nie poszły w pokazie. 

- Ma przecież agencje modelek. Nie może wziąć z nich? 

Uśmiechnęłam się. 

- Ma na razie początkujące, a jak to ona mi powiedziała, zacytuję: "Ona woli profesjonalistki." 

Zaśmiałyśmy się obie. 

- Dobra, zacznijmy pakować. 

Na wspólnym pakowaniu, śmianiu się jak rzadko, zleciało nam dobre 1,5 godziny. 

- Mike po Ciebie przyjedzie za pół godziny.

- Wiem, zaraz pójdę się ubrać, jakoś normalnie. 

Spojrzała przez okno. Los chciał żeby się wypogodziło. Teraz nie usprawiedliwię swojego lenia złą pogodą. 

- Spotykasz się dzisiaj ze swoim Romeo? - wybił mnie głos Joo.
- Co? Nie. Nie wiem. Chyba tak. Coś chciał się spotkać, ale sama nie wiem czy chcę. Jakoś dzisiaj nie mam humoru wychodzić z domu.
- Dobrze Ci zrobi wyjście. - uśmiechnęła się do mnie. - Ucieszy się. Widać, że cholernie mu na Tobie zależy.
- Wiem.. - przeszłam się wzdłuż pokoju i rozległ się dzwonek domofonu na dół. Popatrzyłyśmy po sobie i Joo, zbiegła przeskakując przez ogromną walizkę. Też zeszłam na dół tylko nieco wolniej. Oparłam się rękoma, o blat na wysepce kuchennej.
- Halo? - powiedziała. - Ymm... Wiesz mam jeszcze 30 min, ale wejdź zniesiesz mi walizkę. - Rozłączyła się i otworzyła drzwi do klatki i do mieszkania a sama popędziła do łazienki obok, pakując swoje kosmetyki. Ehh.. Nie łatwo będzie się przyzwyczaić do braku jej obecności. Usłyszałam jak ktoś wchodzi wychyliłam się lekko i napotkałam wysokiego blondyna o czekoladowych oczach. Pierwsze spotkanie z nim.. Przywitać się pierwsza czy poczekać aż odezwie się pierwszy? Wybawiła nas Joo, wchodząca do pokoju już ubrana.
- Cześć. - dała mu buziaka. - zaraz przyjdę pójdę się dopakować do góry. Usiądź. - wbiegła po schodach.
- Hej. - odezwałam się kiedy siadał na oparciu kanapy. - Chcesz coś do picia? Soku, wody?
- Poproszę soku.
Nalałam mu i wzięłam podkładkę na szklankę. Nie mam tutaj taty Joo, więc postanowiłam przejąć jego obowiązki. Rzuciłam podkładkę na szklany stół i położyłam naczynie z piciem już nieco delikatniej. Stanęłam na przeciwko niego. Uśmiechnęłam się i powiedziałam łagodnie.
- Jestem Emma, najlepsza przyjaciółka Joo, jakbyś nie wiedział. - odwzajemnił uśmiech i wstał.
- Tak wiem, opowiadała mi dużo o Tobie.
- Oo jak miło. - wyciągnęłam do niego rękę w celu powitania lekko uścisnęłam, puściłam i przybrałam nieco poważniejszy ton. Pokazałam na niego palcem wskazującym.
- Joo to wspaniała dziewczyna. Jak ją skrzywdzisz to dostaniesz patelnią teflonową w głowę.
Na jego twarzy zauważyłam lekkie przerażenie. Zaśmiałam się.
- Żartuje. - odetchnął z ulgą. - ale to nie zmienia faktu, że jesteś pod obserwacją. - zrobiłam gest palcami który mówił właśnie o tej "obserwacji". Stanęłam na swoim poprzednim miejscu przy blacie. Usłyszałam dreptanie przyjaciółki po schodach. Popatrzyła na mnie i na dalej lekko przerażonego Mike'a.
- O czym gadacie? -zapytała.
- A o tym i o tamtym. - wyprzedziłam go z odpowiedzią.
- Okej... - zwróciła się do chłopaka. - pomożesz mi znieść walizkę?
Kiwnął głową na znak zgody. Poszli do góry i wrócili z wielką walizką cicho się śmiejąc. Dziewczyna założyła buty, wzięła torebkę na ramię i do ręki beżowy płaszcz. Podeszłam do nich.
- Cześć kochana. - przytuliła mnie. - Będę tęsknić.
Zaśmiałam się.
- Przenosisz się na dwie ulice dalej, a nie poza kraj. Z tego co mi wiadomo oczywiście. - wytknęłam język.
- Zobaczymy się niedługo.
- Pewnie.
Pożegnaliśmy się. Wyszli. Zakluczyłam drzwi i odwróciłam się do nimi plecami, opierając się. Zjechała po nich po woli. Miałam wrażenie, że zrobiło się tu pusto. Zbyt pusto. Miałam ochotę wychylić głowę za okno, krzyknąć do Joo, żeby się wróciła. Łzy mi lekko pociekły po policzkach. To było takie nasze dłuższe rozstanie po paru latach. Nawet gdy mieszkałyśmy jeszcze z rodzicami, to siebie miałyśmy dosłownie na przeciwko. Z moich ust wydostał się lekki szloch. Co ja robię? Poczułam lekką wibrację w kieszeni. Wyjęłam telefon i spojrzałam na ekran. Harry. Odebrałam.
- Halo? - powiedziałam lekko zapłakanym głosem.
- I.. - chciał coś zacząć, ale przerwał. - Co się stało? Czemu płaczesz?
- Nic. - otarłam łez z policzka.
- Przecież słyszę. Przyjechać?
- Nie. Po prostu przeżywam rozstanie z Joo. To takie pierwsze dłuższe od paru lat.
- Czyli wyszli?
Uśmiechnęłam się do telefonu.
- Tak. Masz niesamowite wyczucie czasu co do dzwonienia, bo dosłownie minutę temu wyszli.
- No widzisz. - zaśmiał się. - To jak spotykamy się dzisiaj?
- Tak. Może pójdziemy się przejść?
- Okej. To podejdę po Ciebie.
- Za 10 min.
- Ok.
- Czekam. - powiedziałam i się rozłączyłam.
Założyłam Vans'y. Usiadłam przy laptopie i zaczęłam przeglądać tablicę na Facebook'u. Dużo osób zmieniło swoje statusy z "wolny" na "związku". Czyżby wakacyjne miłości? Mam nadzieję, że nie w moim przypadku. Zaczęłam myśleć o tej sprawie. Przez całe życie byłam nie łatwa do "zdobycia" przez chłopków. Za każdym razem stwierdzałam, że jak mu zależy to niech się postara. Podparła ręką głowę. Teraz on też się starał. Jednak nie zajęło mu to miesiąc, tylko niecały tydzień. Jest coś w nim co sprawiało, że mu ufałam. Ufałam mu już od początku, od naszego pierwszego spotkania i dłuższej rozmowy. Popatrzyłam na szarą ścianę naprzeciwko. O mało zawału nie dostałam od dzwonka do drzwi, który wyrwał mnie z całkowitego zamyślenia. Zamknęłam laptopa i podeszłam otworzyć.
- Halo?
- Schodzisz? - usłyszałam głos loczka.
- Tak, tak - chwilka. - odłożyłam słuchawkę i wbiegłam na górę po torebkę. Wrzuciłam szaro-miętowy portfel i telefon. Wzięłam klucze z białej komody na korytarzu. Przejrzałam się w lustrze poprawiłam ręką lekko pokręcone na dole włosy. Wyszłam i zakluczyłam drzwi. Powoli schodziłam po schodach patrząc na nie w zamyśleniu. Otworzyłam delikatnie szklane drzwi i zobaczyłam uśmiechniętą na mój widok twarz Harry'ego.
- Hej. - wspięłam się na palcach i cmoknęłam go w policzek.
- Cześć, cześć. Co ty taka bez życia dzisiaj jesteś?
- Nie wiem, tak po tym szkoleniu. W ogóle dzisiaj zobaczyłyśmy nasze kopie z liceum. Przerażająco podobne do nas z tego okresu. - próbowałam udawać lekko ożywioną, ale mi to nie wychodziło. Spojrzałam w ziemię i kopnęłam mały kamyk przed siebie. Chłopak stanął przede mną. Podniosłam oczy, a on spojrzał mi w nie prosto.
- Nie musisz przy mnie udawać, że się nic nie stało i starać się być wesoła jeżeli tak nie jest. - odgarnął mi kosmyk włosów za ucho, a ja się do niego przytuliłam. Czułam tą samą woń perfum co pierwszego wieczoru. - Nie stało się nic więcej?
Odsunęłam się kawałek od niego.
- Nie. Wszystko okej.
- Na pewno?
- Tak.
Wziął mnie za rękę i gadaliśmy o jakiś bzdurach. Trochę mnie rozśmieszył, dzięki czemu poprawił mi się humor. Usłyszałam dźwięk telefonu.
- Przepraszam. - wzięłam rękę z jego uścisku i zaczęłam szukać telefonu. Znalazłam. Spojrzał na wyświetlacz. Westchnęłam. Mama.
- Odbierzesz?
- Chyba tak. - po chwili wahania przeciągnęłam słuchawkę. - Halo?
- Hej córcia, spotkamy się dzisiaj?
- Ymm, byłyśmy umówione na jutro.
- Wiem, wiem, no ale.. dzisiaj jestem zajęta. - powiedziałam szczerze. Popatrzyłam na chłopaka.
- Mhm.. Z Joo?
Przemyślałam chwilę odpowiedź.
- Nie koniecznie.
- Mhm.. Cieszę się, że jesteś ze mną szczera. No to ja wam teraz nie przeszkadzam. Pozdrów tego ładnego chłopca obok Ciebie. Papa, zadzwoń później. - rozłączyła się. Zatrzymałam się miejscu i chwilę patrzyłam na telefon. Spojrzałam przed siebie i zobaczyłam moją mamę siedzącą w restauracyjnym ogródku na drugiej strony ulicy.
- Kurde.
- Co? - zapytał loczek patrząc w moim kierunku.
- Są dwie sprawy. Pierwsza - masz ładny chłopcze pozdrowienia od mojej mamy, a druga - to że siedzi właśnie tam przy stoliku.
Spojrzał w kierunku gdzie patrzyłam. Uśmiechnięta kobieta machała do nas.
- Chyba się teraz bez podejścia nie obędzie. - powiedziałam i westchnęłam.
- Chcesz tak szybko zapoznać mnie ze swoją mamą.
Popatrzyłam na niego.
- Chciałam chwilę odczekać, ale w tej sytuacji chyba nie mam wyjścia. Chodź. - wzięłam go za rękę i pociągnęłam lekko. Chwila, którą chciałam strzec jak ognia nadeszła szybciej niż się spodziewałam...  

___________________

Jak widzicie ostatnio o Emmie i Harry'm. Nie martwcie się akcja potoczy się, ale to dopiero po szkoleniu. Niech was zżera ciekawość c;
Miłego dnia kochani ;*