życzenia

Wesołych, rodzinnych świąt kochani! Dużo jajek w różnych postaciach, bogatego zająca i cierpliwości co do czekania na nowy rozdział! :*

Rozdział XIII

Pechowa 13. Miejmy nadzieję, że nie będzie on zły. :p

Jeśli czytasz, to skomentuj. Twój komentarz jest dla mnie motywacją do dalszego pisania ♥
______________________________________

*oczami Emmy* 

Usiadłam na parapecie i wyjrzałam za szybę w oknie. Lało, że nie widać świata. Ta dzisiejsza "piękna" pogoda przyniosła swoje skutki. Wzięłam książkę Agaty Christie "I nie było już nikogo" i zaczęłam czytać. Zostało mi parę stron, które pochłonę w niecałą godzinkę. Po przeczytaniu dziesięciu stron usłyszałam dzwonek SMS w moim telefonie. Niechętnie wstałam spod jasnofioletowego koca do szafki nocnej przy łóżku, gdzie ładowało się białe urządzenie. Odblokowałam ekran i przeczytałam wiadomość. 

"Od nieznany: Hej, spotkamy się dzisiaj? :* Harry xoxo"

Usiadłam na chwilkę na łóżku i zastanawiałam się skąd ma mój numer, ale przypomniało mi się, że napisałam mu na kartce gdy brał rano prysznic. Popatrzyłam w stronę okna. Nie mam za bardzo chęci wychodzić w taką pogodę, a poza tym miałam pomóc Joo. 

"Z chęcią, ale dzisiaj pomagam przyjaciółce z pakowaniem się." 

Odłączyłam telefon i wróciłam na poprzednie miejsce. Zawinęłam nogi i zdążyłam wpisać Harry'ego do kontaktów gdy przyszła odpowiedź. 

"Od Harry: Do wieczora się wyrobisz. :) A gdzie jedzie?"

"Wyprowadza się." 

Odpisałam automatycznie. Mike miał przyjechać po nią o 19, więc wieczór miałam wolny. Dziwnie mi było z myślą, że będę teraz mieszkać sama. Jakoś tak będzie.. pusto... Obiecałyśmy sobie, że nadal będziemy się spotykać i w ogóle. Jednak to nie będzie to samo. Czasem będzie przyjeżdżać do mnie na noc jak za starych dawnych czasów. Z myśli wyrwał mnie dzwonek telefonu. 

"Od Harry: Pokłóciłyście się?" 

Joo wparowała do mnie do pokoju. 

- Pomożesz mi? - zapytała. 

- Pewnie. Zaraz do Ciebie przyjdę. 

Zamknęła drzwi spokojniej niż to zrobiła przed chwilą. Odpisałam. 

"Nie, nie pokłóciłyśmy się. Idę jej pomóc, jak skończymy to zadzwonię do Ciebie i ustalimy."

Potem przyszła tylko krótka odpowiedź "Ok". Odłożyłam telefon i pokierowałam się do pokoju obok. Weszłam. Moja przyjaciółka siedziała na podłodze przy łóżku odwrócona tyłem do drzwi. W okół siebie miało pełno ciuchów, a przed sobą walizkę. Odwróciła się w moim kierunku i uśmiechnęła. Chyba była szczęśliwa. Chyba tego właśnie chciałam. Tak. Na pewno chciałam jej szczęścia. Usiadłam na łóżku. 

- Ale masz syf w pokoju. - stwierdziłam. 

- Nie jest źle. Myślałam, żeby zostawić parę ubrań, jak czasem będę chciała wrócić czy coś... 

- Pewnie. Pamiętaj, że zawsze jesteś mile widziana. - uśmiechnęłam się do niej. 

- Nie będzie Ci smutno i samotnie?

Westchnęłam. 

- I tak mało czasu będę spędzać. Teraz te szkolenia.. A dalej to się zobaczy. Nie martw się na zapas. Mam Ciebie, Harry'ego. Może jutro pojadę do mamy. 

- Uuu widzę, że jakieś plany rodzinne podejmujesz. 

Popatrzyłam na nią pytająco. 

- O mamie mówię, nie o Harry'm. - powiedziała, a ja zmrużyłam oczy. Zaśmiała się. 

- No przecież wiem. Chodziło mi żebyś sprecyzowała jaśniej. 

- No bo tak nagle z mamą chcesz się spotykać. Coś się stało? 

- Nie.. Tak po prostu dawno z nią nie gadałam i się dzisiaj odezwała. Nie wiem czy nie będzie chciała, żebyśmy czasem nie poszły w pokazie. 

- Ma przecież agencje modelek. Nie może wziąć z nich? 

Uśmiechnęłam się. 

- Ma na razie początkujące, a jak to ona mi powiedziała, zacytuję: "Ona woli profesjonalistki." 

Zaśmiałyśmy się obie. 

- Dobra, zacznijmy pakować. 

Na wspólnym pakowaniu, śmianiu się jak rzadko, zleciało nam dobre 1,5 godziny. 

- Mike po Ciebie przyjedzie za pół godziny.

- Wiem, zaraz pójdę się ubrać, jakoś normalnie. 

Spojrzała przez okno. Los chciał żeby się wypogodziło. Teraz nie usprawiedliwię swojego lenia złą pogodą. 

- Spotykasz się dzisiaj ze swoim Romeo? - wybił mnie głos Joo.
- Co? Nie. Nie wiem. Chyba tak. Coś chciał się spotkać, ale sama nie wiem czy chcę. Jakoś dzisiaj nie mam humoru wychodzić z domu.
- Dobrze Ci zrobi wyjście. - uśmiechnęła się do mnie. - Ucieszy się. Widać, że cholernie mu na Tobie zależy.
- Wiem.. - przeszłam się wzdłuż pokoju i rozległ się dzwonek domofonu na dół. Popatrzyłyśmy po sobie i Joo, zbiegła przeskakując przez ogromną walizkę. Też zeszłam na dół tylko nieco wolniej. Oparłam się rękoma, o blat na wysepce kuchennej.
- Halo? - powiedziała. - Ymm... Wiesz mam jeszcze 30 min, ale wejdź zniesiesz mi walizkę. - Rozłączyła się i otworzyła drzwi do klatki i do mieszkania a sama popędziła do łazienki obok, pakując swoje kosmetyki. Ehh.. Nie łatwo będzie się przyzwyczaić do braku jej obecności. Usłyszałam jak ktoś wchodzi wychyliłam się lekko i napotkałam wysokiego blondyna o czekoladowych oczach. Pierwsze spotkanie z nim.. Przywitać się pierwsza czy poczekać aż odezwie się pierwszy? Wybawiła nas Joo, wchodząca do pokoju już ubrana.
- Cześć. - dała mu buziaka. - zaraz przyjdę pójdę się dopakować do góry. Usiądź. - wbiegła po schodach.
- Hej. - odezwałam się kiedy siadał na oparciu kanapy. - Chcesz coś do picia? Soku, wody?
- Poproszę soku.
Nalałam mu i wzięłam podkładkę na szklankę. Nie mam tutaj taty Joo, więc postanowiłam przejąć jego obowiązki. Rzuciłam podkładkę na szklany stół i położyłam naczynie z piciem już nieco delikatniej. Stanęłam na przeciwko niego. Uśmiechnęłam się i powiedziałam łagodnie.
- Jestem Emma, najlepsza przyjaciółka Joo, jakbyś nie wiedział. - odwzajemnił uśmiech i wstał.
- Tak wiem, opowiadała mi dużo o Tobie.
- Oo jak miło. - wyciągnęłam do niego rękę w celu powitania lekko uścisnęłam, puściłam i przybrałam nieco poważniejszy ton. Pokazałam na niego palcem wskazującym.
- Joo to wspaniała dziewczyna. Jak ją skrzywdzisz to dostaniesz patelnią teflonową w głowę.
Na jego twarzy zauważyłam lekkie przerażenie. Zaśmiałam się.
- Żartuje. - odetchnął z ulgą. - ale to nie zmienia faktu, że jesteś pod obserwacją. - zrobiłam gest palcami który mówił właśnie o tej "obserwacji". Stanęłam na swoim poprzednim miejscu przy blacie. Usłyszałam dreptanie przyjaciółki po schodach. Popatrzyła na mnie i na dalej lekko przerażonego Mike'a.
- O czym gadacie? -zapytała.
- A o tym i o tamtym. - wyprzedziłam go z odpowiedzią.
- Okej... - zwróciła się do chłopaka. - pomożesz mi znieść walizkę?
Kiwnął głową na znak zgody. Poszli do góry i wrócili z wielką walizką cicho się śmiejąc. Dziewczyna założyła buty, wzięła torebkę na ramię i do ręki beżowy płaszcz. Podeszłam do nich.
- Cześć kochana. - przytuliła mnie. - Będę tęsknić.
Zaśmiałam się.
- Przenosisz się na dwie ulice dalej, a nie poza kraj. Z tego co mi wiadomo oczywiście. - wytknęłam język.
- Zobaczymy się niedługo.
- Pewnie.
Pożegnaliśmy się. Wyszli. Zakluczyłam drzwi i odwróciłam się do nimi plecami, opierając się. Zjechała po nich po woli. Miałam wrażenie, że zrobiło się tu pusto. Zbyt pusto. Miałam ochotę wychylić głowę za okno, krzyknąć do Joo, żeby się wróciła. Łzy mi lekko pociekły po policzkach. To było takie nasze dłuższe rozstanie po paru latach. Nawet gdy mieszkałyśmy jeszcze z rodzicami, to siebie miałyśmy dosłownie na przeciwko. Z moich ust wydostał się lekki szloch. Co ja robię? Poczułam lekką wibrację w kieszeni. Wyjęłam telefon i spojrzałam na ekran. Harry. Odebrałam.
- Halo? - powiedziałam lekko zapłakanym głosem.
- I.. - chciał coś zacząć, ale przerwał. - Co się stało? Czemu płaczesz?
- Nic. - otarłam łez z policzka.
- Przecież słyszę. Przyjechać?
- Nie. Po prostu przeżywam rozstanie z Joo. To takie pierwsze dłuższe od paru lat.
- Czyli wyszli?
Uśmiechnęłam się do telefonu.
- Tak. Masz niesamowite wyczucie czasu co do dzwonienia, bo dosłownie minutę temu wyszli.
- No widzisz. - zaśmiał się. - To jak spotykamy się dzisiaj?
- Tak. Może pójdziemy się przejść?
- Okej. To podejdę po Ciebie.
- Za 10 min.
- Ok.
- Czekam. - powiedziałam i się rozłączyłam.
Założyłam Vans'y. Usiadłam przy laptopie i zaczęłam przeglądać tablicę na Facebook'u. Dużo osób zmieniło swoje statusy z "wolny" na "związku". Czyżby wakacyjne miłości? Mam nadzieję, że nie w moim przypadku. Zaczęłam myśleć o tej sprawie. Przez całe życie byłam nie łatwa do "zdobycia" przez chłopków. Za każdym razem stwierdzałam, że jak mu zależy to niech się postara. Podparła ręką głowę. Teraz on też się starał. Jednak nie zajęło mu to miesiąc, tylko niecały tydzień. Jest coś w nim co sprawiało, że mu ufałam. Ufałam mu już od początku, od naszego pierwszego spotkania i dłuższej rozmowy. Popatrzyłam na szarą ścianę naprzeciwko. O mało zawału nie dostałam od dzwonka do drzwi, który wyrwał mnie z całkowitego zamyślenia. Zamknęłam laptopa i podeszłam otworzyć.
- Halo?
- Schodzisz? - usłyszałam głos loczka.
- Tak, tak - chwilka. - odłożyłam słuchawkę i wbiegłam na górę po torebkę. Wrzuciłam szaro-miętowy portfel i telefon. Wzięłam klucze z białej komody na korytarzu. Przejrzałam się w lustrze poprawiłam ręką lekko pokręcone na dole włosy. Wyszłam i zakluczyłam drzwi. Powoli schodziłam po schodach patrząc na nie w zamyśleniu. Otworzyłam delikatnie szklane drzwi i zobaczyłam uśmiechniętą na mój widok twarz Harry'ego.
- Hej. - wspięłam się na palcach i cmoknęłam go w policzek.
- Cześć, cześć. Co ty taka bez życia dzisiaj jesteś?
- Nie wiem, tak po tym szkoleniu. W ogóle dzisiaj zobaczyłyśmy nasze kopie z liceum. Przerażająco podobne do nas z tego okresu. - próbowałam udawać lekko ożywioną, ale mi to nie wychodziło. Spojrzałam w ziemię i kopnęłam mały kamyk przed siebie. Chłopak stanął przede mną. Podniosłam oczy, a on spojrzał mi w nie prosto.
- Nie musisz przy mnie udawać, że się nic nie stało i starać się być wesoła jeżeli tak nie jest. - odgarnął mi kosmyk włosów za ucho, a ja się do niego przytuliłam. Czułam tą samą woń perfum co pierwszego wieczoru. - Nie stało się nic więcej?
Odsunęłam się kawałek od niego.
- Nie. Wszystko okej.
- Na pewno?
- Tak.
Wziął mnie za rękę i gadaliśmy o jakiś bzdurach. Trochę mnie rozśmieszył, dzięki czemu poprawił mi się humor. Usłyszałam dźwięk telefonu.
- Przepraszam. - wzięłam rękę z jego uścisku i zaczęłam szukać telefonu. Znalazłam. Spojrzał na wyświetlacz. Westchnęłam. Mama.
- Odbierzesz?
- Chyba tak. - po chwili wahania przeciągnęłam słuchawkę. - Halo?
- Hej córcia, spotkamy się dzisiaj?
- Ymm, byłyśmy umówione na jutro.
- Wiem, wiem, no ale.. dzisiaj jestem zajęta. - powiedziałam szczerze. Popatrzyłam na chłopaka.
- Mhm.. Z Joo?
Przemyślałam chwilę odpowiedź.
- Nie koniecznie.
- Mhm.. Cieszę się, że jesteś ze mną szczera. No to ja wam teraz nie przeszkadzam. Pozdrów tego ładnego chłopca obok Ciebie. Papa, zadzwoń później. - rozłączyła się. Zatrzymałam się miejscu i chwilę patrzyłam na telefon. Spojrzałam przed siebie i zobaczyłam moją mamę siedzącą w restauracyjnym ogródku na drugiej strony ulicy.
- Kurde.
- Co? - zapytał loczek patrząc w moim kierunku.
- Są dwie sprawy. Pierwsza - masz ładny chłopcze pozdrowienia od mojej mamy, a druga - to że siedzi właśnie tam przy stoliku.
Spojrzał w kierunku gdzie patrzyłam. Uśmiechnięta kobieta machała do nas.
- Chyba się teraz bez podejścia nie obędzie. - powiedziałam i westchnęłam.
- Chcesz tak szybko zapoznać mnie ze swoją mamą.
Popatrzyłam na niego.
- Chciałam chwilę odczekać, ale w tej sytuacji chyba nie mam wyjścia. Chodź. - wzięłam go za rękę i pociągnęłam lekko. Chwila, którą chciałam strzec jak ognia nadeszła szybciej niż się spodziewałam...  

___________________

Jak widzicie ostatnio o Emmie i Harry'm. Nie martwcie się akcja potoczy się, ale to dopiero po szkoleniu. Niech was zżera ciekawość c;
Miłego dnia kochani ;* 

Rozdział XII

Jeśli czytasz, to skomentuj. Twój komentarz jest dla mnie motywacją do dalszego pisania ♥
______________________________________

*oczami Emmy* 

Obudziłam się i spojrzałam na zgar wiszący na ścianie. 5:10. Jezu pogięło mnie, żeby wstawać o tej? Odwróciłam się w drugą stronę i popatrzyłam na leżącego obok Harry'ego. Spał sobie smacznie, a ja po 4 godzinach snu już nie mogłam spać. Grr.. Położyłam się na drugi bok i usłyszałam jak mój telefon wibruje na szafce obok łóżka. Wzięłam go i odczytałam wiadomość.

Od Mark: "Dzisiaj o 12:00 odbędą się szkolenia. Prosimy o przybycie."

Nie mają co robić tylko o 5 napastować ludzi sms'ami. Odłożyłam telefon na poprzednie miejsce i próbowałam zasnąć. Podobno jeżeli myśli się o przyszłości to szybciej się zasypia. Jednak mój umysł zrobił skok w przeszłość. Powrócił do dnia zerwania z Lucasem, powrócił też ten żal po tym jak napisał sms'a, że ze mną zrywa zamiast powiedzieć mi to prosto w twarz. Stchórzył. Najbanalniej nie umiał mi tego powiedzieć po 5 latach bycia razem. Byłam tak strasznie w niego zapatrzona, że teraz nie umiem sobie tego wyobrazić. Nie wiem co takiego dobrego zrobiłam, że w moim życiu pojawił się Harry. On jakoś umiał mnie rozweselić, o czym przekonałam się już wciągu tych kliku dni. Skakałam tak po różnych myślach, aż dotarłam do dzisiejszego popołudniowego spotkania. Będę musiała jeszcze wrócić do domu, umyć się, przebrać i oczywiście to wszystko zrobię gdy zastanę w domu Joo. Ona pewnie też będzie chciała się ogarnąć, więc zostawała mi tylko nadzieja, że przyjedzie. Zeszłam na tory myśli kiedy zastanawiałam się w jaki sposób będą nas szkolić. Sen przyszedł potem nagle... Na szczęście...

*oczami Joo*

Obudziłam się po 8. Usiadłam na łóżku, odgarnęłam włosy do tyłu i spojrzałam na zegarek na srebnym iPhon'ie. Odebrałam wiadomość, którą dostałam:

Od Mark: "Dzisiaj o 12:00 odbędą się szkolenia. Prosimy o przybycie."

Walnęłam się na łóżko. Musiałabym się jechać ogarnąć. To może tak o 10 bym wyszła.. Przypomniało mi się o Emmie. Ona też by się pewnie chciała przyszykować. I tak przeze mnie musiała nocować u Harry'ego. Przeze mnie, albo może dzięki mnie? Nie wiadomo co się tam wydarzyło. Pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie. O 10 może przed pojadę do domu. Wczoraj jeszcze wracaliśmy do Londynu. W sumie to było to dzisiaj. Leżałam patrząc się w sufit. Dzisiaj by wypadało pojechać do naszej agencji i też ją wyłączyć. Ehh, trochę szkoda mi jej było, bo osiągnęłam ona małą popularność. No cóż, nie mamy czasu a nauka też jest ważna. Spojrzałam w lewą stronę i ujrzałam czekoladowe oczy Mike'a.
- Nie śpisz? - zapytałam.
- Nie, już od dłuższego czasu. - uśmiechnął się do mnie.
- To czemu nic nie mówisz?
- Bo patrzę na Ciebie.
- Nie masz na co skarbie. Muszę zaraz wstać, bo dzisiaj mamy jakieś głupie szkolenie.
- Mamy?
- No ja i Emma.
- Aa, rozumiem.
Usiadłam na łóżku i chciałam wstać, ale poczułam rękę na nadgarstku.
- Ale już chcesz wstawać?
- Tak, niestety muszę. - nachyliłam się i cmoknęłam go w usta.
- A kiedy masz zamiar powiedzieć Emmie, że jesteśmy razem?
- Ymm... W najbardziej odpowiednim momencie.
- A kiedy on będzie?
- Kiedy ona będzie mieć dobry humor. - uśmiechnęłam się. - Zobaczymy jak po nocy u Harry'ego, może ta ich "przyjaźń" się zmieniła. - zrobiłam cudzysłów w powietrzu. - Teraz idę się ubrać.
Zgarnęłam po drodze torebkę i poszłam do łazienki. Ubrałam rzeczy które miałam wczoraj, lekko przemalowałam się i popsikałam dezodorantem. Przeczesałam włosy i wyszłam. Odłożyłam torebkę i wróciłam do sypialni. Mike nadal leżał.
- Ty leniu wstawaj. - zaśmiałam się i rzuciłam w niego poduszką. Pociągnął mnie za ręce i znowu znalazłam się w łóżku. Po całował mnie.
- Chciałbym żebyś ze mną zamieszkała.
Ta propozycja mnie wybiła z rytmu. Byliśmy ze sobą parę miesięcy, ale za bardzo nikt o tym nie wiedział. Gdybym powiedziała niedługo o Miku Emmie i wspomniała przy okazji, że chcę z nim zamieszkać,to byłaby zaskoczona, że znam go (według niej) niedługo i już chcę z nim zamieszkać. Odsunęłam się od niego trochę i usiadłam.
- Wiesz.. Bardzo spontaniczna propozycja. - uśmiechnęłam się do niego.
- Nie z mojej strony, już jakiś czas myślałem nad tym.
- Nie wiem Mike. Muszę to przemyśleć.
- No dobrze, ale postarasz mi się jeszcze niedługo dać odpowiedź?
- Tak. - spojrzałam na zegarek na ścianie. - A teraz muszę już iść.
- A śniadanie?
Wstałam.
- Zjem w domu. Nie martw się pogadamy później. Cześć, zamknij drzwi!
Wyszłam z sypialni i przeszłam przez korytarz, docierając do drzwi. Zjechałam windą na dół i udałam się w kierunku auta. Wyciągnęłam telefon z torebki i wybrałam numer przyjaciółki.
- Halo? - usłyszałam jej głos.
- Cześć, zaraz będę jechała do domu, więc będę gdzieś za 20 min.
- Okej, dobra. Ja już wyszłam od Harry'ego, to wlecę po drodze do sklepu.
- Oks.
Rozłączyłam się. Weszłam do auta i odpaliłam mały pojazd. Świetnie. Korek. Postanowiłam przemyśleć ważną sprawę - czyli jak powiedzieć o tym wszystkim Em. Mogłabym jej powiedzieć zaraz w domu, ale też może po szkoleniu? Z drugiej strony może być wkurzona po nim. Wiem! Najlepszym rozwiązaniem będzie, jak pojedziemy do agencji i tam z nią porozmawiam, a jak to już pomyślę później albo będę improwizować. Wyjechałam z korka i przejechałam przez skrzyżowanie. Skręciłam w lewo i reszta drogi poszła już szybciej.

*oczami Emmy*

Weszłam do sklepu i wzięłam koszyk. Zrobiłam w głowę małą listę zakupów i przeszłam się pomiędzy regałami w poszukiwaniu produktów. Gdy wszystko znalazłam podeszłam do kasy. Stanęłam do jednej z kolejek. W rządzie obok dostrzegłam wzrokiem Lucasa z.. najprawdopodobniej z nową dziewczyną. Zarzuciłam włosy i odwróciłam się w celu rozpakowywania rzeczy na taśmę.
- Cześć Emma! - usłyszałam za sobą. Odwróciłam się.
- O hej Lucas. Nie zauważyłam Cię. - powiedziałam lekko go ignorując. Widziałam kątem oka jego mierzący mnie wzrok. W końcu odezwał się ponownie.
- Jak tam u Ciebie? Coś się zmieniło? - widziałam to jego zaciekawienie. Już wiedziałam o co mu chodziło. Widział pewnie, że po rozstaniu się trochę załamałam.
- U mnie w porządku, a zmieniło się o wiele więcej niż myślisz. - uśmiechnęłam się do niego trochę fałszywie i odwróciłam się w kierunku kasjera, który zaczął kasować moje produkty. Zapłaciłam, włożyłam rzeczy do siatki i wyszłam. Jejku, że akurat jego musiałam spotkać. Nie wątpię, że go będę czasem spotykać, mieszkamy na tym samym osiedlu, ale akurat wtedy kiedy mam dobry humor musiał się on zjawić. Ten który zaraz mi psuje na strój. Poszłam w kierunku bloku z mieszkaniami dwupoziomowymi. Większość budynków tutaj było tak zbudowanych. Weszłam do klatki i nacisnęłam guzik od windy. Czekając parę minut postanowiłam jednak pójść schodami. Weszłam na 3 piętro i zrobiłam alarm dzwonkiem do drzwi mieszkania.
- No już idę. - usłyszałam głos przyjaciółki. - O cześć.
Uśmiechnęłam się do niej.
- Co taka radosna jesteś? - zapytała.
- Ja? Radosna? Czemu niby? - byłam szczęśliwa, nie radosna jednak chciałam na razie nic nie mówić Joo, o mnie i o Harry'm. Nie wiadomo ile to potrwa, ale miałam nadzieję, że nie krótko tak jak większość jego związków, o których słuchałam kiedyś w jego opowieściach o sobie.
- No widzę. Gadaj.
- Co mam mówić? - zapytałam z udawanym zdziwieniem.
- Wszystko! - krzyknęła szczęśliwa.
- Coś dzisiaj ty jesteś za szczęśliwy. Mów ty. - Jo usiadła na kanapie, a ja na boku sofy.
- No co u mnie się stało, nic wszystko tak jak zawsze. - popatrzyłam na nią pytającym wzrokiem. Czyżbym czegoś nie wiedziała? - Ehh, dobra widzę że masz dobry humor, a więc...
- A więc? - przeciągnęłam motywując przyjaciółkę do wypowiedzenia się.
- Pamiętasz tego kolegę o którym Ci mówiłam? - znów pytający wzrok. - no ten z którym wczoraj w Starbucks'ie byłam.
- No coś kojarzę.
Wzdychnęła i powiedziała na jednym wdechu.
- On ma na imię Mike i chodzę z nim od ponad 2 miesięcy. A wiesz co jest najlepsze?
Oszołomiona tym co mi powiedziała wydukałam.
- C-co?
- On chce żebym z nim zamieszkała. - popatrzyła na mnie. - przepraszam, że Ci o tym wcześniej nie powiedziała, ale nie umiałam.
- Jak nie umiałaś znamy się od 18 lat. - patrzyłam na nią i nie dowierzałam.
- Naprawdę Cię przepraszam, ale nie myślałam, że to będzie coś większego.
Pokiwałam głową.
- I co chcesz się do niego przeprowadzić?
- Nie wiem. - opuściła wzrok. Chciałam z Tobą to przedyskutować, bo sama nie wiem co zrobić.
- Rozumiem. Ja chcę tylko twojego szczęścia, więc jeżeli uważasz, że on jest tym, który zasługuje na Ciebie, to zrobisz to co Ci podpowiada serce. - spojrzała na  mnie i uśmiechnęłam się do niej, aby dodać jej otuchy. - Przy okazji.. Jeżeli jesteśmy już w takim temacie. - spuściłam wzrok na swoje nogi. - to ja też z kimś jestem. I tym kimś jest..
- Harry? - przerwała mi.
- Tak. - spojrzałam na nią, a ona zerwała się i mnie przytuliła.
- O jejku nie wiesz jak się cieszę! To wspaniale! Czyli miałam rację, że to nie tylko kolega.
- Nie! Ja nie jestem z nim długo. Może z... - wzruszyłam ramionami. - z 10 godzin? Tak około.
- Łoo, to młody związek.
Spuściłam znowu wzrok.
- Byłby dłuższy gdyby nie jedna osoba. - Przegryzłam wargę. - No dobra, pora się szykować.
Poszłam do góry do pokoju i otworzyłam szafę. Dzisiaj było pochmurno i wietrznie. Wzięłam odpowiednie rzeczy i poszłam do łazienki. Szybki prysznic, umyłam włosy, wysuszyłam i wyprostowałam. Ubrałam się i lekko pomalowałam. Wyszłam z łazienki. Joo, siedziała już ubrana i pisała coś na telefonie.
- Idziemy? - zapytała o spojrzała na mnie. Kiwnęłam głową. - Dowiedziałam się już, że oni mają tam dla nas jakieś stroje, bo będzie też takie szkolenie fizyczne.
- O nie. - jęknęłam. - Pewnie sztafeta i biegi krótkie, jak nie długie.
- Nie rozumiem czemu się przyjmujesz. Jeździłaś w szkole zawsze na zawody, miałaś jedne z najlepszych czasów. O co chodzi? - zapytała zdziwiona
- Zwróć uwagę, że nie biegałam już parę lat.
- Ale codziennie biegasz.
- Aj tam. Dobra nie ważne, jedźmy, ale daj mi moje klucze. - wyszłyśmy z domu po czym wrzuciłam klucze do torebki. - Prowadzisz?
- Mogę. - poszłyśmy w kierunku auta na parkingu.
Wsiadłyśmy i ruszyłyśmy w stronę centrum. Nienawidzę Londyńskich korków. Ciągną się nie raz kilometrami, a naprawdę szybciej można się dostać pieszo, wolnym krokiem.
- Nie wiem co zrobić. - z myśli wyrwała mnie Jo.
- Z czym? - zapytałam zbita z tropu.
- No z tą przeprowadzką.
- To już twoja decyzja, mówiłam Ci - zrobisz tak jak uważasz. Ja chcę żebyś była szczęśliwa, więc na mnie nie patrz. - uśmiechnęłam się do niej motywująco.
- W tym problem, że ja nie wiem co chcę. Z jednej strony czemu nie? Przeprowadziłabym się do niego, a z drugiej nie chcę Ciebie zostawiać. - ruszyła kawałek.
- To w tym jest problem. Nie chcesz mnie samej zostawić. - zaśmiałam się. - mówiłam Ci przed chwilą na mnie nie patrz. Masz już prawie 20 lat, nie jestem twoją matką. Wyprowadziłaś się raz z domu, to możesz zrobić to drugi raz.
- A jak zerwiemy?
- To wyprowadzisz się kolejny raz. Do mnie. - wyszczerzyłam się.
- A jak, załóżmy że wyprowadzisz się do Harry'ego?
- A jak, a jak. To będziemy myśleć. Wynajmiesz coś, a poza tym wątpię żebyście zerwali. - popatrzyła na mnie pytająco.
- Czemu wątpisz?
- Bo widać, że Cię kocha. Nie każdy facet miałby tyle cierpliwości do dziewczyny, która ukrywała ich związek przez swoją najlepszą przyjaciółką.
Zapadła cisza. Powoli poruszałyśmy się do przodu w kierunku skrzyżowania. Jak je przejedziemy droga pójdzie nam ładnie.
- Masz mi to za złe, że nie powiedziałam Tobie o tym wcześniej? - zapytała.
- Nie. I tak bym się w końcu dowiedziałam. Poza tym rozumiem Ciebie. Znając w części przeszłość Harry'ego i długość jego poprzednich związków, nie chciałam mówić Ci tego od razu, bo nie wiadomo ile to potrwa. Ale chciałabym, żebyś na razie tego nikomu nie mówiła. Zwłaszcza moim rodzicom.
- Pewnie nie ma sprawy. Cieszę się, że się na mnie nie wkurzyłaś za to.
Popatrzyłam na nią.
- Czy ja kiedykolwiek wkurzyłabym się na Ciebie w sprawie w której Ciebie rozumiem?
- Nie.
- No właśnie. -zaśmiałyśmy się obie i przejechałyśmy przez skrzyżowanie.

*oczami Joanny* 

Usiadłyśmy wygodnie na kanapie w sali w której miała odbywać się pierwsza część szkolenia. W sumie miała trwać ona do czwartku, czyli cały tydzień. Ehh...
Ludzie powoli zbierali się do wielkiego pokoju. Nie sądziłam, że w tej agencji pracuje tyle osób. Sekretarki, księgowe, szpiedzy i inni. Wybiła 12:00 i drzwi zamknęły się co oznaczało, że chyba wszyscy są. Jako ostatni weszli szefowie firmy czyli cztery osoby - Mark, Dawid i jakieś dwie kobiety.
Jako pierwszy zaczął mówić Mark.
- Witamy was na kolejnym szkoleniu. Przeprowadzimy je trochę inaczej niż ostatnio. Na początku chciałbym wam przedstawić nasze dwie nowe pracownice. - pokazał na nas ręką, a my wstałyśmy i się uśmiechnęłyśmy do wszystkich. - Dziewczyny będą u nas pracować na okres wakacji, ponieważ razem postanowiliśmy się zająć zleceniem z córką pani Deblerne i Andersonem, które one otrzymały w swojej firmie. Wracając do szkolenia. Najpierw zrobimy ogólne tak jak zawsze. Później podzielimy się na dwie grupy - osób pracujących w biurze i zajmujących się sprawami w terenie. Angela i Sara zajmą się pierwszą grupą, a ja z Dawidem drugą, jednak ta część nastąpi dopiero jutro. Codziennie spotykać będziemy się o 12. Dzisiaj porozmawiamy o zasadach panujących tutaj i... - zaczął mówić.
 Dwie i pół godziny dłużyły się nie miłosiernie. Dobry czas na przemyślenia. Jednym uchem słuchałam ich a w myślach rozważałam. Nad czym innym jak nie przeprowadzką? Dla Emmy to jest obojętne. Miała rację. To mój wybór czy się wyprowadzę, czy nie a jej mogę się jedynie zapytać czy to nie będzie miała z tym problemu. Mam gorsze problemy niż nastolatka. Za parę tygodni stuknie mi dwudziestka, a ja rozmyślam nad przeprowadzką dla której nie mam argumentów, żeby się nie zgodzić. Popatrzyłam na czwórkę osób stojących na środku. Podejrzewam, że te dwie tajemnicze kobiety były żonami Marka i Dawida. Teraz brunetka o imieniu Angela zaczęła tłumaczyć wypełnianie jakiś formularzów lub ankiet. Nie wiem co to było, ale po rozdaniu ich przez jej koleżankę, czarno na białym było napisane, że to ankieta. Nigdy nie lubiłam ich. Nie wiem nawet sama czemu. Kiedy wszyscy dostali swój egzemplarz poproszono nas o rozwiązanie. W skrócie mówiąc - ankieta o nas. Nie wiem czy to nawet tak można nazwać, bardziej chcieli zdobyć informację żeby zaktualizować dane w systemie i przy okazji dowiedzieć się kto był, a kto nie. Nagle do pokoju weszły dwie dziewczyny. Oby dwie wysokie. Brunetka i blondynka. Może o dwa lata młodsze od nas. Pewnie pracują dorywczo, pomiędzy 1, a drugą 2 klasa liceum. Poszły po kartki z pytaniami i usiadły. Popatrzyłam chwile na nie. Ludzie szeptali wokół, a szefostwo robiło coś przy komputerach.
- Przerażająco podobne do nas jeszcze dwa lata temu. - odezwała się Emma.
- Też właśnie o tym pomyślałam, możemy siebie zobaczyć w wersji z przed paru lat.
- No.. Jednak człowiek z biegiem lat się zmienia. - wzdychnęła, a ja pomachałam potwierdzająco głową. Zabrałyśmy się wspólnie za rozwiązywanie ankiet.  Spojrzałam na zegarek. Ten cały wykład trwał dwie godziny. Wow, a ja myślałam, że czas się dłużył. Dawid wstał i poinformował nas wszystkich, że po zakończeniu wypełniania ankiety, można oddać i wyjść.
Zaznaczyłyśmy parę kratek, podpisałyśmy się wypełniłyśmy parę luk i oddałyśmy. Podeszłyśmy do biurka i usłyszałyśmy rozmowę kobiet z dziewczynami.
- Alice, Natalie czemu się spóźniłyście? Przegapiłyście cały wykład. Rozumiem, że jesteście młode, ale wasze spóźnianie się nie jest mile widziane.
- Przepraszamy. - odezwała się brunetka. Kompletnie przypominała mi Emm. Też zawsze pierwsza zabierała głosu. - Trzeba przyznać, że to nasza wina. Zaspałyśmy a z powodu korków, trochę nam zeszło na dojazd.
- No dobrze. Więc.. - dalej nie usłyszałyśmy, bo Mark zaczął do nas mówić.
- Chcecie kontynuować śledztwo podczas szkolenia czy wolicie zrobić przerwę? To jest taki czas kiedy właśnie pracownicy jak nie chcą nie muszą zajmować się pracą.
- Możemy coś zrobić. - odezwała się Emma. - A co wiecie gdzie jest Anderson?
- Dzisiaj są te urodziny jego córki, a on nadal nie kupił prezentu, więc możecie tylko zdać się na swój babski instynkt i poszukać w sklepach, w których znalazłby coś dla 18-latki.
- Mhm.. Zobaczymy. Przejedziemy się dzisiaj gdzieś i wieczorem damy wam znać.
- Musimy odkryć po co mu córka pani Deblerne.
- Jak to po co? Dla pieniędzy. - zaczęła, a ja postanowiłam skończyć.
- Jej matka to wielki przedsiębiorca, a ojciec ma firmę nagraniową, czyli mają kasę, a on pewnie prędzej czy później zażąda od nich okupu za córkę. Warto byłoby się skonsultować z jej mamą, żeby się dowiedzieć, czy już się z nią nie komunikował.
- Dobry pomysł, zatelefonujemy dzisiaj do niej.
- Nie, pojedziemy zaraz do nich. Lepiej dowiedzieć się osobiście, a poza tym wydaję mi się że do nas pani Julia będzie mieć większe zaufanie, jako do kobiet. - przyjaciółka uśmiechnęła się do nich.
- Okeej...- powiedział przeciągle Dawid.
- To do usłyszenia. - powiedziałam i obróciłyśmy się na pięcie.
- Widziałaś ich zmieszanie. - zagadała do mnie jak weszłyśmy do auta.
- Haha, tak. To było piękne! - odpaliłam i ruszyłyśmy na obrzeża Londynu.

Rozdział XI

Jeśli czytasz, to skomentuj. Twój komentarz jest dla mnie motywacją do dalszego pisania ♥
______________________________________

*oczami Emmy*

- To co jakiś film? - zapytał się loczek.
- No dobra. - podeszłam bliżej niego do regału gdzie trzymał filmy. - To jaki?
- Titanic?
- Za smutny.
- Któraś część Paranormal Activity?
- Za straszne.
Popatrzył na mnie.
- Przy mnie nie musisz się bać. - wyszczerzył się, a ja przewróciłam oczami. - No okej. 3 metry nad niebem?
- Chcesz, żebym się poryczała?
- Jak chcesz to płacz. - wzruszył ramionami. Spojrzał na mnie. - Nie wiem czemu na nim się tak łzy u was ulewają.
- Jesteś facetem nie zrozumiesz.
- To mi wytłumacz. - stanął na przeciwko mnie i czekał.
- Ehh, co tam masz dalej?
- Nie będę Ci wymieniał każdego filmu. Może powiedz jaki gatunek.
- Nie wiem. Mówiłam Ci już ty wybierz.
- To weźmy może komedie?
- Nie wiem jak chcesz. W sumie może obejrzałabym jakiś horror.
- Kobieto zdecyduj się.
- No jejku moja wina, że kobieta zmienną jest? - wystawiłam język w jego kierunku.
- Ej, nie drocz się, bo wylądujesz pod prysznicem. - zagroził śmiejąc się.
- Nie boję się Ciebie. - zaczęłam się śmiać. Rzucił mnie na stojącą obok kanapę i zaczął łaskotać.
- Harry! Przestań! - piszczałam.
Wspiął się nade mną na rękach.
- Nadal się mnie nie boisz?
- Tak. Ale mnie nie łaskocz. - zaśmiałam się. Nasze twarze były blisko. - Emm, to co z tym filmem. - chciałam przerwać ten niezręczny moment, który zapanował. Niby też mi się podobał, ale nie chciałam żeby to widział. Znamy się parę dni, niech chwilę zwątpi nad moimi uczuciami do niego.
- No właśnie. - wstał i podał mi rękę, żebym również mogła się podnieść. - nie wiem co mogłoby Cię zadowolić.
- Ejj. - dźgnęłam go w bok. - nie rób ze mnie jakiejś kłopotliwej. Mówiłam, że przecież mogłam iść do jakiejś ko..
- Ale nie o to mi chodzi. - przerwał mi. - dobra, nie ważne.
- Może zostańmy przy tym Paranormal Activity. - powiedziałam i wzięłam pudełko z piątką.
- Jesteś pewna? Nie będziesz się bać? - uśmiechnął się w moim kierunku.
Odwróciłam się do niego.
- Przy Tobie? Nigdy. - wyszczerzyłam się.
Wziął ode mnie opakowanie z płytą i odpalił. Ja usiadłam wygodnie na kanapie. Na początku nie było tak źle, aż do momentu kiedy blondynka zajęła cały kadr i nagle zniknęła na skutek pociągnięcia za nogi.

- Aaa!- krzyknęłam i o mało zawału nie dostałam, a Harry śmiał się ze mnie w najlepsze. Spojrzała rozwścieczona na niego. - Z czego się śmiejesz? To nie było śmieszne.

- Nie wątpię. - patrzył na mnie powstrzymując się od śmiechu.- Ej nie złość się. - poczułam jego rękę na moim udzie.
- Nie złoszczę się tylko smutno mi, że się ze mnie śmiejesz. Ciekawe jaka była twoja pierwsza reakcja gdy to obejrzałeś.
- Wolałabyś nie wiedzieć.
- A wiesz, że chciałabym? - uśmiechnęłam się. - Obejrzyjmy ten film do końca i idźmy spać. - oparłam się plecami o sofę. Widziałam jak kładł rękę za mnie. Ah, te gesty. Postanowiłam nic nie mówić. Było już późno. Siedzieliśmy tak, aż film się skończył. Pod koniec kiedy była ostatnia scena przebudziłam się. Było mi niezmiernie wygodnie. Po chwili zorientowałam się jak leżę. Głowę miałam na torsie loczka, a on obejmował mnie ręką. Chciałam wstać, ale tak jakoś mi było wygodniej. Nagle usłyszałam dźwięk mojego telefonu. Podnosiłam się i popatrzyłam przed siebie, przecierając oczy. Poszukałam wzrokiem białego iPhon'a. Wzięłam odblokowałam go i weszłam w wiadomości.

Od Joo: "Hej, jak tam? :)" 

Odpisałam od razu, ale powoli bo jedną ręką. 

"A jak ma być? Jestem u Harry'ego." 

Zdążyłam się oprzeć o siedzenie, a tu następny sms.

Od Joo: "Uuu, to ja nie przeszkadzam c:" 

Przewróciłam oczami i odpisałam już dwoma rękoma:

"Weź przestań. Mówiłam Ci już coś na ten temat. A co do przeszkadzania to jak już to tylko w spaniu."

Odpowiedź na tą wiadomość już nie przyszła. Odłożyłam telefon i popatrzyłam na Harry'ego. 

- Coś się stało?- zapytał.

- Nie nic. - uśmiechnęłam się lekko, ledwo przytomna. 

- To dlaczego się tak patrzysz? 

- A nie mogę? 

- Oczywiście, że możesz. - uśmiechnął się do mnie. - Nie jesteś zmęczona? Może chcesz już iść spać?

- W sumie poszłabym. Gdzie mam spać? 

Zobaczyłam zakłopotanie na jego twarzy. Chyba nie przemyślał tej sprawy. 

- No ten. Ze mną na górze. - powiedział, przeczesując ręką loczki. 

- Co? - popatrzyłam na niego. 

- No tej kwestii nie przemyślałem. Chyba się nic nie stanie co nie? 

Przymrużyłam oczy i popatrzyłam na niego. 

- Sam musisz odpowiedzieć sobie na to pytanie.  - zapadła chwila ciszy. - Dobra chodź. 

- Wiesz, zawsze mogę się przespać na kanapie. 

Wstałam i popatrzyłam na niego. 

- Nie wydurniaj się chodź. 

Wstał i poszedł, a ja za nim. Szłam po korytarzu w dużym nowocześnie urządzonym mieszkaniu. Białe lub szare ściany i białe panele. Moje ulubione połączenie. Doszliśmy na koniec korytarza i otworzył drzwi do sypialni. Zapalił światło. 

- No to ten.. Witam u mnie. 

- Ładnie. - uśmiechnęłam się pół przytomna. Podszedł do szafy i zaczął coś w niej szukać, a ja usiadłam na łóżku, sprawdzając powiadomienia na telefonie. 

- Trzymaj. - podniosłam twarz i dostał z bluzki. - Raczej nie wygodnie będzie Ci się spało w spódniczce. - popatrzyłam na siebie. Faktycznie byłam ubrana w spódnice.

- Aa, no tak. - wstałam z łóżka i odłożyłam telefon na szafkę nocną. - Gdzie łazienka?

- Na lewo i prosto. 

- Dzięki. 

Wyszłam z pokoju zamykając za sobą delikatnie drzwi. Skręciłam w lewo i poszłam kawałek prosto do drzwi. Weszłam i prze kluczyłam. Spojrzałam na czarno-białą ładną łazienkę, a potem na swoje odbicie w lustrze. Jejku jak ja wyglądałam. Jak 100 nieszczęść zebranych w jedną całość. Trochę poczochrane włosy i byłam blada jak ściana. Zwinęłam włosy i założyłam z tyłu za koszulkę, żeby ich nie pomoczyć i przemyłam sobie twarz po czym wytarłam ją w ręcznik. Usiadłam na brzegu wanny i zdałam sobie sprawę, że jestem leniem do kwadratu. Nie chciało mi się nawet przebrać w bluzkę. Ślimaczym tempem zdjęłam spódnicę, bluzkę i założyłam przyduży t-shirt Harry'ego. Spojrzałam w lustro. Wyglądałam jakbym założyła na siebie namiot. No cóż. Przynajmniej mi tyłek zakrywa. Złożyłam rzeczy i wyszłam. Zamknęłam za sobą drzwi i odwracając się zderzyłam się z kimś. Rzeczy wypadły mi z rąk, a nasze twarze się zderzyły. Najpierw nie wiedziałam o co chodzi, jak widać chłopak również był oszołomiony.  Jednak po chwili jakby wszystko się wyjaśniło i byłam sama w szoku, że właśnie.. Całuje się z Harry'm. "Kuźwa dziewczyno ogarnij się znacie się parę dni!" - skarciłam się w myślach. Oderwała się do niego i czułam lekkie zarumienienie na policzkach. Na szczęście było ciemno. 

- Ymm.. Przepraszam. - powiedziałam. 

- Przestań mnie przepraszać, bo nie masz za co. - zobaczyłam z ciemności jego uśmiech. 

- Wcale nie mam, a za to przed chwilą?

Nachylił się do mojego ucha i szepnął:

- Za to tym bardziej nie powinnaś mnie przepraszać. - nie wiedziałam co na to odpowiedzieć. Wyminęłam go i poszłam dalej. Weszłam na oświetloną część korytarza Dogonił mnie, złapał za nadgarstek i przyciągnął lekko do siebie.

- Dlaczego nie chcesz dać nam szansy? - zapytał. Odsunęłam się od niego trochę i skrzyżowałam ręce na klatce. 

- Jakim nam Harry? Znamy się kilka dni. Nawet nie do końca. 

- To daj mi się lepiej poznać. - zrobił krok w moją stronę, a ja znowu w tył. 

- Żeby poznać dobrze człowieka to trzeba spędzić z nim trochę życia, mieć jakieś wspólne wspomnienia. 

- Wiem. - zrobił znowu krok ku mnie, a ja znowu w tył. I ściana. Świetnie. Teraz to już nie ucieknę. 

- Co Ci zależy? 

- Nie. Na czym? 

Zaśmiał się. 

- Nawet nie wiesz o co mi chodzi, a już mówisz nie. 

- Wyprzedzam Cię z odpowiedzią. - popatrzyłam w bok szukając wyjścia do ucieczki. Położył rękę na ścianie torując mi drogę. 

- To powiedz mi dlaczego nie.

- Ale co dlaczego nie?

- Dlaczego nie chcesz być moją dziewczyną. 

Popatrzyłam na niego jak osioł. Zbiło mnie z tropu. 1 w nocy, a on mi z takimi tekstami wyjeżdża. Nie wiedziałam za bardzo co odpowiedzieć. 

- Nie może jutro rano porozmawiać?

- Nie.. - powiedział i uśmiechnął się do mnie przyjaźnie. - To powiesz mi dlaczego?

- Boo... - zaczęłam i szukałam jakiejś odpowiedzi. - boo... sama nie wiem.. 

- No właśnie. To co Ci zależy spróbować? 

- Loczku, związek to nie zupa żeby go próbować. Tu chyba powinno czuć się coś więcej. 

- Nie wiem jak ty, ale ja czuje. 

Wzdychnęłam. Cały czas byłam przeciwniczką tego "związku", a tak naprawdę jakby pomyśleć też coś czułam. I to nie była przyjaźń, czy zupa.. Nie wiem nawet sama. 

- Daj mi to przemyśleć. 

- Dobra. - opuścił rękę i otworzył drzwi wpuszczając mnie do środka i lekko dotykając moich pleców. Pod jego dotykiem poczułam przyjemny dreszcz. Co się ze mną dzieje? Zamknął drzwi i stanął. Usiadłam na łóżku i popatrzyłam na niego. 

- Czemu się na mnie patrzysz? -zapytałam.

- Nie można? - uśmiechnął się łobuzersko. Albo mi się wydaje, albo mnie przedrzeźniał. Przymrużyłam oczy. - podziwiam, że wyglądasz lepiej w tej bluzce niż ja. 

Uśmiechnęłam się i zaśmiałam. 

- Idź spać. - powiedziałam nadal mając podniesione kąciki ust. Może jego propozycja nie była zła? Może ja miałam cały czas jakieś schizy przed nowym związkiem z powodu Lucasa? Odgarnęłam kołdrę, położyłam się i przykryłam. Chłopak zrobił to samo co ja, tylko wpierw zgasił światło. 

- Dobranoc. - powiedziałam.

- Dobranoc, dobranoc. 

Leżałam na boku, odwrócona do niego tyłem i cały czas myślałam o jego pytaniu. "Dlaczego nie?" Dręczyło mnie cały czas. Nie miałam uzasadnionego powodu co chyba dawało mi odpowiedź. 

Obróciłam się w jego kierunku.

- Harry, śpisz? 

- Nie. - powiedział prawie przez sen. Był odwrócony do mnie plecami. Położyłam rękę wzdłuż jego bicepsa i oparłam brodę. 

- Teraz tak sobie myślałam...

- Nad czym? - zapytał zaciekawiony. - nie chciało Ci się spać?

- Chciało, ale jak na razie nie. Tak więc myślałam, że się zgadzam. 

Odwrócił się na drugi bok i podparł głowę ręką. Usiadłam po turecku. 

- Na co? - uśmiechnął się. 

- Noo, żeby być twoją dziewczyną. - również się uśmiechnęłam. 

- Na prawdę? - zapytał trochę chyba nie dowierzając, ale banan mu z twarzy nie schodził.

- Tak. 

- To chodź tu do mnie. - wyciągnął ręce, a ja położyłam głowę na jego torsie. 

- A tobie się przypadkiem nie chciało spać? - zapytałam. 

Zaśmiał się lekko. 

- Mam najlepszą dziewczynę o jakiej nawet by mi się nie śniło. Już mi się raczej nie chce spać. 

Zachichotałam. 

- Ale mi tak, więc już dobranoc. - przytuliłam się do niego, a sen sam przyszedł szybko. Obym nie żałowała dzisiejszej decyzji.